_____________________________________________________________________________

16 januari 2011

Van dooie boel tot felle beten

Het is lang geleden dat ik een snoekje heb gezien. De baarzen in de haven hadden mijn aandacht, tot het ging vriezen en sneeuwen, toen was het gedaan met het vissen. Na de dooi  een beetje aangemodderd in het veel te heldere havenwater van Brielle. De baarzen lachten je al uit als je het steiger op stapte. In Alkmaar met Peter en René, geen glas helder water welliswaar maar ook geen baars, op één hele domme na dan. Maar eens proberen een snoekje te foppen in een heel best snoekwatertje... maar garantie krijg je ook daar niet.

Na een tweetal uren heel intensief werpen raak ik de concentratie een beetje kwijt. Een paar vissers vragen naar de vangsten en we maken een praatje. Zij moeten nog beginnen en ik wens ze succes. Dat hebben ze nodig dacht ik bij mezelf want 't is een dooie boel. Vlak daarna haak ik een klein snoekje. Het oog is beschadigd en het gaat direct terug. Tot het eind van dit water zal ik niet gaan, de inspiratie is weg. Raar gevoel toch eigenlijk. Als je net begint dan ben je gretig en denk je er een paar snoeken uit te trekken maar worp na worp vang je bot en dat gevoel wordt dan minder. Je vindt het water doods terwijl je er voorheen goed hebt gevangen. Soms is het helemaal niet erg om niets te vangen en maakt de polder waarin je vist veel goed. Niet hier langs een weggetje waar ze soms de vouw uit je broek rijden. Hier moet je wat vangen!

Ik wandel terug maar er zijn van die plekjes waar je niet voorbij kan lopen. Eén worpje dan. Ik heb er al gevist maar toch dat worpje. Precies in het hoekje van een bruggetje landt de streamer en gelijk een kolk. Even heb ik contact en zie ik het snoekje... maar het lost de haak. Toch nog even spannend! Ik besluit de allermooiste plekjes nog aan te doen zoals plantenresten maar vooral ook de bruggetjes. Weer mis ik een snoek maar die houdt vol en na een paar worpen staat hij fel toe. Zo gaat het nog twee keer en ze worden ook steeds wat groter. De laatste is een mooie dikke snoek. Wat kan het toch gek lopen zo'n snoekdagje! Meer dan twee uur lang kan ik geen potten breken en dan in twintig minuten tijd een paar prachtige felle beten.

Ap

_______________________________________________________________________________