_____________________________________________________________________________

27 april 2010

Meer dan nostalgie

Hoewel ik redelijk wat visdagen achter de rug heb sta ik alweer in de Krimpenerwaard. Peter en zijn vismaat uit België zijn er ook. Zij met de vliegenhengel en ik met een hengeltje van Pateke Morten, een spinhengeltje, wat mij betreft te zacht daarvoor maar een vlokdobbertje zet het stokje wel weg. Er zijn al wat voorns gevangen aan de vliegenhengel maar ik ben nog blanco. Zal ook zo blijven want ik klooi maar wat aan, ik ben met m'n gedachte bij karper. Ik zie ze regelmatig in de kant wroeten in de prachtige sloten die het weiland doorsnijden. Even over het hek en hier en daar een handje maïs dicht tegen de kant. De vissen zijn niet verstoord. Nu de karperhengel halen, de wondercast die opgetuigd in de auto ligt. Het zijn van die nostalgische opwellingen af en toe en dan moet dat hengeltje in actie komen.

Weer terug bij de karpers gaat het aas te water. Het is ondiep en de bodem is zacht. Een kleine beweging en een karper kolkt vlak voor me en gaat er vandoor. Even verder is nog een karper en die lijkt langzaam dichterbij te komen. Lang zit ik in een verkrampte houding stil maar er gebeurt niets meer. De sloot lijkt uitgestorven. Ik ga naar een sloot evenwijdig aan deze waar heel duidelijk nog wel karper actief is. Hier vandaan kan ik Peter en zijn maat bij de auto zien. We bellen even met elkaar.... ze eten een boterham en dan struinen ze verder, op zoek naar ruisvoorn.

Regelmatig komt een karper over de voerplek, de spanning neemt dan toe maar telkens gebeurt er niets. Tot dat het pennetje zo mooi wegloopt, als een kunstwerkje. Zo mooi, rustig maar vastbesloten. Hanguuuu, zou Peter zeggen, op z'n Belgisch dan hè!. Hij hangt, of liever zij, zal blijken. Na een enorme explosie, getik van de slip, komt de sloot weer tot rust, de karper glijdt in het net.

Voor vijftien euro mag je 'm meenemen, en een oude zeer gebruikte Bansberg Special wordt mijn eigendom. Het hengeltje, nou ja, anderhalf pondje, ziet er niet uit. Maar ik kan 'm niet laten staan, hij ademt geschiedenis uit waar ik deel van uit maak. Misschien is ie op te knappen maar ik ga er ook een keer mee vissen, zoals hij is, in deze staat.

Ik ben er klaar voor en de Bansberg ook maar geen karper die er zin in heeft een rol in dit toneelstuk te spelen. Maar dan toch, heel langzaam zakt de pen weg, verandert van richting en lijkt weer terug te gaan waar hij vandaan kwam. Een echte giebelbeet dacht ik...ik sla en het stevige contact met een vis verbaast me. De vis trekt de hengel wel niet helemaal krom maar toch... Een glimp kan ik opvangen en....een snoekbaars? Inderdaad, een snoekbaars, en aan een hompje smac! Zou dat de Bansberg Special al eens zijn overkomen?

Op een ander plekje waar een flinke karper tot de mogelijkheden behoort, komt er uiteindelijk een klein karpertje in het net dat rustig en vakkundig wordt gehanteerd door een jonge Fair Play liefhebber. Met zijn nieuwe aanwinst, een pondsstok van cobolt glas, struint hij de slootjes af. Het karpertje mag op de foto met de Bansberg en die mag zich opmaken voor een wat zwaardere klus.

Twee dagen vissen met nostalgisch materiaal, meer dan nostalgisch want de wondercast, een fabrieks hengeltje, de Bansberg een handgemaakte hengel, allebei klasse hengels toen ze werden gemaakt maar nog steeds van grote klasse. En functionerend alsof ze nieuw zijn!

Ap

_______________________________________________________________________________