_____________________________________________________________________________

10 oktober 2010

N(i)et voor de poes...

Vorige week eerste dag in de haven, het weer viel tegen, voor de visser dan, veel wind en een dreigende kans op regen. Zo nu en dan was er ook een buitje maar niet om voor thuis te blijven. Eigenlijk was het best weer om een paar baarzen te vangen. Dat gebeurde ook maar wat een ongelofelijk aantal lossers en meezwemmers. In het glas heldere water kon ik goed zien wat ik mistte, wat ik niet kon haken omdat ze hun bek stijf dicht hielden. Knijters van baarzen! Maar de wetenschap dat ze er weer zijn en het aantal dat het baarsstokje weer krom trok, stemde me tevreden.

Het smaakte naar meer, de havenbaarsvisserij en nog maar een middagje gereserveerd. Het weer leek wel zomers te worden en ik dacht dat dat misschien wel tegen zou kunnen werken. In het T-shirt op het steiger in oktober, vissend op havenbaars in hun winterse schuilplek. Het klinkt nogal tegenstrijdig. Ik had al een rooie kop voor ik de eerste baars ving.

Op het tweede steiger begon de baars goed te bijten. Telkens kon ik maar één exemplaar in het net krijgen hoewel er meerdere baarzen meezwommen met de gehaaakte baars. Ze zitten er er dus wel. Nadat het netje flink naar baars begon te ruiken, krijg ik bezoek van een bekende, de havenpoes. Ze ruikt aan 't netje en het leek erop dat ze de geur wel kon waarderen. "Wat een lekker plekje is dat", moet ze gedacht hebben. Een netje als een bedje, inclusief baars odeur. Ze was er niet meer uit weg te slaan. Als ik verkaste ging ze mee en ik moest haar heel duidelijk laten merken dat ik het net mee wilde nemen. Ze besloot me te volgen en eiste haar plekje op als ik viste en koesterde zich in het zonnetje. Aan alle baarsavonturen komt een eind maar ze begreep het en ze ging haar eigen weg. Ik ving geen enkele baars meer want welke baars wil in nou in een net met een poezenlucht.

Ap

_______________________________________________________________________________