_____________________________________________________________________________

10 mei 2010

In de smiezen

Na een aantal visdagen die koud waren en visloos bleven, ging ik toch weer naar de polder van de laatste vangst. Niet alleen om de mooie vissen die er zwemmen, nee ook de omgeving telt hier behoorlijk mee. Maar eerst een stukje door de polder rijden en kijken of er karper actief is. Helemaal niets gezien en ik zet de auto voor de inrit van de boer om zo beide kanten van de poldersloot te overzien. Ik heb er één in de smiezen! Aan de overkant van de sloot maakt hij kolken en snuffelt af en toe in de kant. Of ik die karper ga vangen is natuurlijk niet te zeggen maar als de karper, in het algemeen dan, zich laat zien nemen de kansen toe. Ik vind het in ieder geval prettiger vissen als ik af en toe karper zie.

Een tweetal voerplekjes maak ik zodanig dat ik ze vanuit één positie kan bevissen. De pondshengel wordt weer opgetuigd met drie korrels maïs aan de haak. Op de stek waar ik begin is een enorme vuilplek. Ik zoek daar een plekje waar geen wier en waterpest om de haak kan draaien. De autodeur houdt me uit de wind en ik kan zo geconcentreerd vissen.

Een tweetal meters van m'n pennetje komt een spoor van fijne belletjes. Het komt niet dichterbij en ik kan het niet aanzien dat gepruttel. Het pennetje gaat er midden in. Gelijk duikt het onder en komt weer boven. Een paar keer gebeurt dat maar ineens blijft het pennetje weg. Hoewel ik de lijn niet zie weglopen sla ik toch....ja vast! Een karper maalt in de sloot als een mixer in een sorbet. Als de karper uitgeraasd is, gaat ie er vandoor, en op dat moment schiet de haak los. Ik draai een schub naar binnen. Zo zeggen we dat toch? "Ik heb een schub gevangen."

Een gedeelte van de sloot is tot sorbet geworden maar ik heb een goed gevoel dat er nog wat langs komt. Als het pennetje weer staat en strak tegen de vuilplek, is er alweer een bellenplakkaat. Er gebeurt verder niets, het schuift niet op ook. De belletjes verdwijnen en de sloot, de stek, komt weer tot rust. Het is misschien maar tien minuten na de eerste beet, dat ik het pennetje zie verdwijnen. Een kunstwerkje is het, zo mooi gaat het pennetje de diepte in......Yes, hij zit eraan! Lijn genoeg, ga maar! Van ver komt ie het net in zwemmen dat al in het water lag bij het bruggetje voor het geval hij er onder door wilde gaan.

Ap

_______________________________________________________________________________