_____________________________________________________________________________

4 november 2009

Baarzen in het bos, en alle snoeken los...

Baarzen in het bos

Ik verheugde me nogal op een visdagje. Na twee weken in de ziekenboeg dacht ik in de luwte van de haven te vissen. Die luwte was er wel maar bij betreden van het steiger bleef ik van schrik in een hoestbui steken. Ik wist niet wat ik zag, allemaal planten, dikke pakken planten. Het shadje zou de bodem niet halen, wat zeg ik, het zou niet verder zakken dan een halve meter onder het oppervlak. Ik wist dat er aan het eind van de zomer enorme planten groei was waargenomen maar zo véél... Baarzen in het bos is dit!

Zo snel als het hengeltje uit de auto kwam zo snel ging het er weer in. Een ander plekje maar proberen. Een lang gerekt stuk waar ik aan de overkant wel eens heb gevist, maar nooit wat gevangen, probeerde ik. Er was wel te vissen maar ik liep hier op een enorme schuine kant en de regen en wind kreeg ik recht voor de kiezen. Toch maar een beschut stukje haven zoeken waar een shadje over de bodem kan huppelen. Er waren plekjes te bevissen en ik ving er zelfs baars, kleine baars maar beter dan niets. Na een stuk of vier baarsjes die ik uit hun bosholletjes had weten te lokken, had ik nog één kans, één stukje steiger dat er overbleef.

Bij de eerste worp knalt het beukertje krom en even later heb ik een mooie baars in handen. Nog niet echt groot maar met 29cm ben ik nu wel tevreden. Er wordt nog een paar keer toegehapt maar die lossen sneller dan het geluid. Naar mate ik meer meters maak lijken de planten toe te nemen. Ik vis de shad maar wat hoger. Ik maak voorzichtige worpen en blijf binnen de palen die altijd verrassingen in petto hebben zoals touwen onder water. Het is schemer en als ik een shad verlies heb ik er moeite mee een nieuwe aan te zetten. Een dreun....en terug veert de hengel, snoekbezoek! Ik krijg er toch nog een shad aan maar het is te donker als ik weer een worpje maak.

Alle snoeken los

Aan de rand van een bos in herfstkleuren, een omgeving die zeer aangenaam is. Zo nu en dan ruik ik de paddenstoelen. Een beetje prutsend met de vijfgrammer en een streamertje kam ik de eerste meters uit. Een snoek mist de streamer en schiet zijn doel voorbij. Even klopt het vissershart wat sneller maar de rust keert weer snel terug tot ik honderd meter verder de streamer ophaal die tegen de kant aan gevist is, en een kolk onder de streamer verschijnt. De derde mist heel spectaculair. Ik gooi de streamer tussen de afgestorven planten en vrijwel direct komt er een dikke snoek het water uit. Ik voelde 'm even maar ook deze lost. Eigenkijk zat ie niet eens aan de haak maar bleven zijn tandjes in de streamerstaart haken. Rare dingen maakt een visserman mee, baarzen in het bos, en alle snoeken los.

"En jij moet Ap zijn", hoor ik een fietser naast me zeggen. We schudden elkaar de hand. En jij, hoe heet jij? Ik had geen idee wie het was. "Sander, ik heb je wel eens gemaild over je site". Ik wist het niet meer en ik had Sander ook nooit ontmoet. Hij was in het voordeel dat hij m'n smoel op de site had gezien. Voor dat je het weet ben je een bekende Nederlander.

Verderop zie ik mooie plekjes, daar zou nog wel eens een snoekje kunnen liggen. Als ik daar eenmaal naar toe gevist ben, denk ik helemaal niet meer aan snoek. Ik doe m'n worpjes en voel me wel lekker zo. Stijf tegen de kant staat het vijfje ineens krom. Toch nog een snoekje. Eén uit vier, erg weinig zou je zeggen maar dat valt eigenlijk wel mee. Een snoek zien missen, een kolk onder m'n streamer en een snoek die het water uitkomt, ik tel het allemaal mee.

Ap

_______________________________________________________________________________