_____________________________________________________________________________

14 februari 2009

Baars aan 't glas

Wat kan een mens gelukkig maken! Een tasje met wat materiaal en wat te eten, een schepnetje en een baarshengeltje van glas. Mag ook een baarshengeltje van grafiet zijn maar als ik kan kiezen... en dat kon ik vandaag, kies ik voor glas. Als liefhebber van glas zat het me dwars dat ik geen glashengeltje had voor de baarzen in de haven, met loodkopjes. Nu dus wel  en wat voor één! 145 centimeter lang en een werpgewicht van 3 gram. Niet zo snel als grafiet, dat kan gewoon niet, hoeft ook niet. Maar wel mooi strak glas, met een buiging en een gevoel die zijn gelijke niet kent.

Tik! Een ferme tik op het hengeltje. Wat is... ja toch een baars, en dan gaat de beuk erin. Het glas gaat prachtig krom, sierlijk gewoon, en de klappen van de baars worden ook mooi opgevangen door het coboltglas. De eerste keer gelijk al een heel knappe baars van 38 cm aan 't glas. Een mooier moment kan ik zo gauw even niet verzinnen.

Na vele worpjes gaat het glas weer krom. Niet zo'n grote baars maar groot genoeg om er veel lol van te beleven. Het blijft hierna lang stil en alleen staartbijtertjes laten van zich horen. Een in zijn flank gehaakte brasem zorgt nog voor een hoop spektakel maar dan gebeurt er niets meer.

De zon staat laag en prikt een beetje in de ogen. Ik geef gas en rijd het biertje, de soep en het stokbrood tegemoet. Wat kan een mens gelukkig maken?

_______________________________________________________________________________