Op pad....

Lenteweer

vrijdag 11 april 2008

Na twee dagen ziek te zijn geweest is het een genot met dit schitterend lenteweer er even uit te zijn. Een beschutte plek, een mooi uitzicht en veel vogels. Alleen de karper mis ik nog. Er lijkt activiteit te zijn maar dat is nep. Miljoenen belletjes veroorzaakt door gas dat uit de bodem ontsnapt of iets dergelijks. Ik ga maar zitten op een plek die me bevalt na eerst hier en daar wat maïs en kattenvoer te hebben gestrooid.

Na de voerplekken te hebben gepeild ga ik op de ondiepste plek beginnen. Als het pennetje staat kijk ik eerst eens rond, wat er allemaal gebeurd in het water, vooral langs de kanten voor zover ik dat kan overzien. Het pennetje beweegt al en er draait een vis omheen. Alles is heel duidelijk in het ondiepe water te volgen. Opeens een boeggolf en het pennetje gaat die achterna. Ik sla en de boeggolf verandert in een kolk die het water en de modder vermengt. De eerste karper komt op de kant. Een mooi exemplaar voor de driekwartponder waarmee ik nu vis.

Ik blijf nog even op deze plek maar voer wel de andere twee stekken nog even bij. Als ik weer lekker zit en geniet van het zonnetje, gaat de pen weer even onder. Ik neem de hengel in de hand en draai wat lijn op. Precies op tijd want daar gaat het pennetje weer, een haal en ik zit weer vast aan een karper. Deze vis slooft zich niet zo uit en komt heel erg snel in het net. Toch is de vis even groot als de vorige. Na de foto gaat de karper doormiddel van het net weer het water in. Ongelofelijk hoe kalm de karpers blijven als ze het net verlaten.

Nu even een ander plekje. Een fraaie begroeide houten beschoeiing. Het is er redelijk diep en het deinen van het water door de karper is hier dan ook uitgesloten. Het pennetje staat stijf tegen de kant en de top van de hengel bevindt zich er vlak boven. Na ongeveer tien minuten een kleine beweging maar verder niets. Dan komt de antenne tot het wit het water uit en het pennetje glijdt naar de diepte. Een forse tik en de karper hangt. Dit is er weer één die er sport van maakt. Hij houdt ervan nogal onder de kant te blijven. Dat komt mij niet zo goed uit want ik moet met de hengel over een struik heen om bij het net te komen. Het lukt uiteindelijk door de lijn iets te laten vieren en de karper voor de gek te houden zodat hij wat meer naar het midden gaat. Een passant was zo aardig een fotootje te maken zodat de vis eens niet op z'n zij gefotografeerd hoeft te worden.

Ik blijf nog even zitten zonder te vissen, de paarden komen dichterbij, de vogels gaan steeds heftiger zingen. Bleef het maar altijd lente.

Ap