Op pad....

Sinterklaasbaars

De storm en regen lokken me naar de haven om de baars te belagen. Heerlijk om helemaal alleen op het steiger te staan. Bij slecht weer zie je geen vissers en zeker op 5 december niet. Ik begin maar weer op mijn favoriete steiger en als het rubber over de bodem dartelt, denk ik stiekum aan een sinterklaasbaars, een tandeloze en wel 1000 jaar oud. De eerste vis trekt langzaam het baarsbeukertje krom. Het leek alsof ik vast zat maar opstakels bewegen niet dus het moet wel vis zijn. Dan opeens, alsof de vis door heeft dat hij vast zit, begint de hengel te dansen op het gebeuk om zijn vrijheid. Het is een snoekbaars die in het net glijdt op het moment dat de haak los schiet en een onbegrijpelijke knoop legt om een touw heen die een boot op zijn plek houdt. Het kost me moeite de knoop te ontwarren en de draad heel te houden.

Minutieus peuter ik het viswater af en zo nu en dan ontmoet ik een baars. Niet zo groot maar ik ben tevreden. De zon gaat onder en de lichtjes gaan aan. Het water lijkt een groot zwart gat en de lijn kan ik niet goed zien. Plots een beet die het baarsbeukertje helemaal krom doet gaan en zelfs de slip laat zich horen. Even dacht ik aan een snoek maar het is toch baars. Niet eens zo'n grote maar toch één die er wezen mag. Hij blijkt 35 cm te zijn en krijgt van mij de naam sinterklaasavondbaars. Geen echt ouwe baa(r)s maar toch één die heel wat mee gemaakt heeft aan zijn vinnen te zien. Verder vissen levert niet meer op dan een paar missers en het is ook wel genoeg geweest. Op de kade staat een jonge man die me aanspreekt en we maken een praatje. De autochtonen daar moet je het van hebben en zijn tips sla ik dan ook niet in de wind, die er in overvloed is. File vrij rijd ik naar huis, uniek in het Europoortgebied.

Ap