Droomhaven


Tijdens mijn zoektocht naar nieuwe baarshavens, was mijn oog gevallen op een klein haventje aan aan een rivier. Zaterdagmorgen, vroeg op pad, dit keer zonder vismaat, hij heeft op het laatste moment afgezegd. In het donker rij ik de haven binnen en zie in het schijnsel van mijn koplampen, de welbekende borden, “verboden de steigers te betreden” en “verboden toegang voor ongevoegden”. Doorrijden naar een andere haven, of gewoon maar afwachten tot de havenmeester wakker wordt, en maar zien hoe of wat. Al snel blijkt mijn besluit om hier toch te gaan vissen een zeer goede zet. Binnen no-time vang ik een vijftal dikke baarzen, super. Laat nu de havenmeester maar komen, deze vissen zijn binnen. Het blijft niet bij deze 5 vissen, ik ben een droomhaventje binnengestapt, en vang veel grote vissen. Ik vergeet alles om me heen (Ap en Herman kennen dit gevoel wel een beetje) en meerdere keren trek ik het meetlint tot de 45 cm, kneiters van baarzen. Waar eindigt dit, bijna elke worp is raak. In een roes loop ik naar mijn auto voor een bak koffie en wat broodjes. Langzaam dringt deze baarsdroom tot me door, het is werkelijkheid. Ik gesp mijn visbuidel los, leg hengel en net in de auto. Dit kan niet beter worden, ik hoef niet meer verder te vissen, ik ben klaar, ik ben tevreden, ik ben dolgelukkig. “A remark you made” van Weather Report galmt door de speakers in de auto, ik schreeuw, zing, jodel mee. Rond 12.00 uur ben ik al thuis, mijn meisie weet niet wat ze ziet, ben je er nu al ?!?!. Meestal duurt een visdagje tot diep in de namiddag.
De rest van het weekend (en waarschijnlijk de hele komende week ook nog wel) speelt dit baarsspektakel door mijn hoofd. Een superervaring, die eigenlijk alleen maar in je dromen voorkomt.

Ba(ar)s